Shambhala

Αργά τελικά τα μαθαίνω όλα τα νέα του πατρικού μια που τρέχω από 'δω κι από 'κει για την επιβίωση.

Έτσι, δεν είδα νωρίτερα την πρόσκληση της Γιώτας για blogοπαίχνιδο που ομολογώ ότι έχω να παίξω

χρόνια τώρα...ας είναι, παρ' όλο που πέρασε η εποχή της αιχμής αποδέχομαι το κάλεσμα και ξεκινώ:

1. Αγαπημένη στιγμή; η στιγμή που ένας άρρωστός μου μου λέει πως δεν πονάει πια, πως τον 

ανακούφισαν τα φάρμακα πουτου δώσαμε.

2. Αγαπημένο άρωμα; πάντα η μυρωδιά της θάλασσας, του φρεσκοψημένου ψωμιού και του γιασεμιού.

Τώρα πιο πεζά η Forever του Mosquino και η Kenzo

3. Αγαπημένο φαγητό; Όλα (δυστυχώς) με μια ιδιαίτερη αδυναμία στα ζυμαρικά και τα θαλασσινά

4. Αγαπημένο γλυκό; Λέμον πάι

5. Αγαπημένο ποτό; ο Βόσπορος! και πιο απλά ρακή, τσίπουρο, βότκα!

6. Αγαπημένο βιβλίο; Το Μονόγραμμα του Ελύτη

7. Αγαπημένο τραγούδι; Κατά καιρούς και εποχές πολλά και διαφορετικά, τώρα το

    "Όσο βαρούν τα σίδερα" Ψαραντώνης - Πασχαλίδης 

8. Αγαπημένη σειρά; Δεν έχω, δεν βλέπω φανατικά τηλεόραση.

9. Αγαπημένη έξοδος; Κάπου, όπου, με καλούς φίλους και γευστικό φαγητό αλλά χωρίς δηθενιές

    και επίσημο ένδυμα.

10.Αγαπημένη διαδρομή; Η βόλτα στο αεροδρόμιο δίπλα στη θάλασσα στο νησί μου, για όσους δεν

     γνωρίζετε, κατάγομαι από τη Λέσβο.

Ρε παιδιά, πολλά ήταν τελικά. Επειδή άργησα δεν ξέρω ποιον να καλέσω. Όποιος δεν έπαιξε και βρίσκει

ενδιαφέρον να ξεδιπλωθεί ας το επιχειρήσει. Ευχαριστώ σας για την πρόσκληση και καλημέρες!

Βροχές και καταιγίδες αναμένονται,
τίναξες τα μαλλιά σου 
κόντρα στον ήλιο
και ξελεφτέρωσες τους βοριάδες,
άκου πώς αγκομαχάει η θάλασσα
πασχίζοντας να ταξιδέψει τις Ελπίδες.
Κι ούτε μια λέξη...
Θετικά κι αρνητικά ηλεκτρικά φορτία
συγκρούονται κάθε βράδυ
πίσω απ' τα κλειστά σου βλέφαρα
Γι' αυτό μυρίζουν θειάφι και φωτιά τα όνειρα του Κόσμου
Πώς να καρπίσουν οι ευχές του Θεού
άμα σπέρνεις σε καμμένη γη;
Κι ούτε μια λέξη...
Ξεχασμένο θα σε βρει η Άνοιξη
κάτω απ' τα χαλάσματα κι απ' τους περσινούς πόθους.
Μπαϊράκι κόκκινο και μια Παναγιά το τάμα σου
Δεν εκπληρώνεται ότι άγρια δεν ποθήσαμε
διαβάζαμε,
μα στα πεδία των σαλονιών η αγριότητα είναι ύβρις.
Κι ούτε μια λέξη...
Χρωστούσες να ξεχάσεις κάτι από σένα εδώ,
ένα καπέλο, μια βρισιά, το βλέμμα του παιδιού που ήσουνα κάποτε
Σ' αυτά γυρίζω όταν σε ψάχνω για να πάρω δύναμη.
Έκτακτα καιρικά φαινόμενα μου είπανε πως θα 'ρθούνε
πείνα, δίψα και οργή
και πόνος πολύς σαν ποτάμι που γίνεται θάλασσα
Κι εσύ...ούτε μια λέξη.

Αποσυνδέω τα καλώδια της μνήμης

Κάθε πρωί η ίδια κίνηση.

Λέω πως δεν υπήρξες.

Δεν σε κοίταξα.

Δεν σε άγγιξα.

Δεν σου μίλησα.

Μέχρι το μεσημέρι νιώθω καλύτερα.

Λέω αστεία, 

χαμογελώ.

Μετά, αφαιρώ από τις λέξεις τα φωνήεντα.

Χαριτωμένα τις φιμώνω.

Κι επειδή ακόμα τρέμω στη σκέψη σου

σταδιακά καταργώ και τα σύμφωνα.

Κάπα, ρο, βήτα, νι.

Σε παραδίνω στην ανταρσία της αφωνίας.

Φαινομενικά αισθάνομαι ασφαλής.

Χαζεύω τηλεόραση,

ακούω μουσική, 

διαβάζω.

Το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ

γλιστράς απ' τα μισόκλειστα βλέφαρα

και εγκαθίστασαι θριαμβευτικά στο μυαλό μου,

βγάζοντας μου κοροϊδευτικά τη γλώσσα.

Σα να μη σ' έδιωξα ποτέ.

Κάθε βράδυ η ίδια πλάνη.

------

Κι όπου σταθώ συναντώ άγνωστους ανθρώπους που μου λένε το όνομά σου

Θύμα κι εγώ της συνομωσίας των ονομάτων

και των τυχαίων στιγμών

Πώς λοιπόν να σε ξεχάσω; 

Θάλασσα κι ουρανός,
ένα κάστρο ανάμεσα,
φωτιά που αντιφεγγίζει
στου σπαθιού τη λάμα
Ανασαίνω...
Πορφυρές ίνες τυλίγουν απαλά
τα γκρίζα μνήματα
Έρωτας - Θάνατος
ή αλλιώς...
όσο κρατάει μια στιγμή
Η στιγμή!
Κι ήταν τόσο όμορφη...
------------
Κι είχα χρόνια ξεχάσει
πόσο η φωτιά
έρωτα μυρίζει...
Και πόσο ο έρωτας
πόλεμος πως είναι...
Όμοιος με θανάτου φόβος
ο πόθος του άδοτου φιλιού
που έμεινε να σου καίει τα χείλια,
σα σκαλωμένη υπόσχεση
και σαν ατελής συμφωνία
Εις τους αιώνες των αιώνων
Σε πόσες ζωές πριν να συναντηθήκαμε;
Σε πόσες άλλες μετά θα αγαπηθούμε άραγε;

όσο υπάρχεις,

όσο υπάρχω,

θα υπάρχει κι αυτή η στιγμή,

η μία και μόνη στιγμή

που κοιταχτήκαμε στα μάτια

και δεν χρειαζότανε πια

να ειπωθεί τίποτα

εις τους αιώνες των αιώνων

ξημερώνει...

παγωμένα όλα εκεί έξω...

ανοίγω τα μάτια...

άλλη μια μέρα...

δουλειά, κουβέντες, απεργίες, προβληματισμοί...

μια μικρή σκέψη καρφωμένη στην άκρη του μυαλού που μυρίζει τριαντάφυλλο...

τι θα κάναμε αν δεν υπήρχαν κι αυτές οι μικρές σκέψεις να γλυκαίνουν τις μέρες μας;...

μια απλή σκέψη, 

δίχως προσδοκίες, 

δίχως προσμονές, 

δίχως δηλώσεις, 

απλά μια σκέψη...

να ντυθείς ζεστά σήμερα, ακούς; 

κάνει κρύο εκεί έξω...

και να προσέχεις, ακούς; 

γιατί χρειάζομαι να υπάρχεις για να χαμογελώ! 

καλημέρα φίλοι!!! καλή δουλειά σε όσους!

Ε...λοιπόν αρκετά! 
Ανέβηκα και κατέβηκα τρεις ουρανούς και τρεις θάλασσες για να σε βρω,
μάζεψα άστρα του μεσονυχτίου και πρωινή δροσιά του Γενάρη,
έδεσα κόμπο τις σκέψεις μου κι άφησα να μακρύνουν τα μαλλιά μου πέντε οργιές.
Για να σου αρέσω
Όργωσα τις ενοχές μου με τα δάχτυλα 
κι έσπειρα το ξημέρωμα στο φρεσκοσκαμμένο χώμα σπόρο ακόμα τ' όνομά σου,
Σ' ονειρεύτηκα
Τυλιγμένη, ώστε να είσαι ασφαλής, στα ροζ και στα μαβιά της φαντασίωσης,
τις νύχτες που κρύωνε φριχτά, στις φωτιές της Κόλασης σε πέταξα να ζήσεις 
κι ύστερα στα μεσούρανα σ' έστησα σαν ιερό εδώλιο.
Σ' άκουσα 
Σε αγκάλιασα 
Σε προσκύνησα, 
Σε μίσησα 
Σ' εγκατέλειψα 
Σε τιμώρησα
Μα εσύ...εδώ!
Σαν αύριο που ξημερώνει μες το σήμερα,
σαν την ελπίδα του πρωινού
και σαν τη λύτρωση του απογεύματος.
Μα εσύ εδώ!
Σαν το έγκλημα που αδυνατώ να ξεχάσω
και σαν κορμί που πεινώ να κατακτήσω.
Συνεχώς στο μυαλό μου
Άλλοτε σαν ηλιόλουστη μέρα κι άλλοτε σαν τρικυμία μεσοπέλαγα.
Ακριβή μου εμμονή,
πώς καταφέρνεις κι επιζείς μέσα στην τρομερή κυκλοθυμία του έρωτα;
Θαρρώ πως ήρθε η ώρα να σε σκοτώσω!

...ήταν σα να έγινε ένα απρόσμενο black out...ένας διακόπτης γύρισε και ππφφδδζζ...λέξεις τέλος!...

στην άκρη των δακτύλων μου τώρα αιωρούνται μικροσκοπικές μεταλλικές καρφίτσες....

αγκυλώνοντας δεν αγγίζεις, δεν χαϊδεύεις. δεν αγκαλιάζεις....

Κυριακή, μια μέρα που οι επαναστάσεις κοιμούνται κι οι έρωτες ονειρεύονται...

αύριο θα είναι μια άλλη μέρα αδέρφια...

αλλά δυστυχώς δεν θα 'ναι μέρα έρωτα μα επανάστασης ή μήπως τελικά είναι το ίδιο; 

Λες αν πάψουμε να βλέπουμε πίσω από κλισέ και καθιερωμένα να ξεπαγώσει 

κι η χαρά που λησμονήσαμε στο πάνω ράφι του ψυγείου; 

Για να δούμε...καλημέρα και καλή Κυριακή!

...όλα είναι ακόμα τόσο μπερδεμένα και ακαθόριστα...ένα βήμα μπροστά, τρία πίσω...με μι' ανάσα παίρνω κουράγιο κι ύστερα με μι' ανάσα το χάνω...τι να σου πω; δεν ξέρω αν φταις κι εσύ...είναι όμορφος ο έρωτας, λένε, μα αυτή του την ασάφεια ποτέ δεν την κατάλαβα...και τι; είναι κακό να πεις στον άλλον πως τον σκέφτεσαι, τον επιθυμείς, λιώνεις για πάρτη του αδερφέ; θα το πάρει πάνω του και θα σε παιδέψει; σιγά! όποιος μπλέξει σ' αυτή τη μηχανή, του έρωτα ντε, από μοναχός του παιδεύεται...παιδεύεται γιατί η νύχτα είναι σκοτεινή, γιατί το φεγγάρι είναι μισό, γιατί το τηλέφωνο δεν χτύπησε στις δέκα, γιατί ο καφές είναι μονός, γιατί το φιλί ήτανε ένα κι όχι δυο, γιατί είπες αντίο κι όχι γεια σου, γιατί...γιατί..γιατί...δεν χρειάζεται να τον παιδεύεις κι εσύ παραπάνω με το να μην αποσαφηνίζεις τα ναζάκια της στιγμής...αφού ο ερωτευμένος έτσι κι αλλιώς χαμένος για χαμένος είναι...ένας τρελός με άδεια εξόδου που λένε...ότι κι αν κάνεις θα επιστρέψει στην τρέλα του...για όσο...ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ!!!

Από χέρι σε χέρι πήγαινε τούτη η λέξη

Κι η φωτιά

Από χέρι σε χέρι

Σαν σε παιχνίδι παιδικό

Που παίζαμε μεγάλοι

------

(τούτες οι ώρες της ανίας είναι οι πιότερο επικίνδυνες.)

------

Φυσώντας να σβήσει

Φούντωνε.

Τρέλα, γινάτι, έρωτας, πάθος, πόθος!

Ιεροσύνη της στιγμής

Νόστος του αίματος.

Μαγεία των ανθρώπων.

Πλέουμε μέσα σε μια ασυλλόγιστη θάλασσα

Αμφίβιες σκέψεις και λόγια

Πόσο μπορεί να ζήσει μια φλόγα

καταμεσής του νερού;

------

(πόση λάμψη μπορεί να φυλακίσει μεσα του ένας άνθρωπος?)

------

Με περισσό κόκκινο μας μπόλιασε

ο Μεγάλος Κηπουρός

γι' αυτό και οι καρποί μας

βάψανε ανεξίτηλα τον κόσμο

Κι έτσι θα πορευτούμε μη θαρρείς

πατώντας πάνω σε ρόδια σπασμένα

και σε δίγνωμους βασιλικούς

Κι όλες οι θάλασσες μπουνάτσα δεν θα 'ναι.

Μα πάλι δρόμος

Πάντα δρόμος

------

(ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;

ζει και βασιλεύει Κυρά μου!) 

μιλώντας για κολλητική τρέλα και για γονιδιακές μνήμες με την κ. Ελένη Γούναρη

αφιερωμένο Της!