Shambhala

...καπνίζω,

καθισμένη σ' έναν καναπέ που με βαρέθηκε πια,

που με χάνεις πού με βρίσκεις καρφωμένη εδώ,

τσιγάρα, βιβλία και ηλεκτρονικά τετράδια...

με τη νέα τεχνολογία απωλέσαμε τη μυρωδιά

των φρεσκοξυσμένων μολυβιών...

σε σκέφτομαι...δεν είναι η πρώτη φορά θα μου πεις...

δεν είναι, αλήθεια...είναι φορές που σε σκέφτομαι με τρόμο,

ταξίδι δίχως τέλος αυτή η διαδρομή, όλο πάω και πάω και πουθενά

δεν βλέπω το τέλος του δρόμου ή έστω ένα παγκάκι να σταθώ,

να ξεκουραστώ μια στάλα...άλλες φορές σε σκέφτομαι με πόθο...

όλα αυτά τα άδοτα φιλιά γίνονται μεγάλες ουράνιες σφαίρες

που πυρακτωμένες σκάνε στον εγκέφαλό μου...

μετά, αθόρυβα σχεδόν έρχονται και θρονιάζονται μέσα μου γλυκές

και τρυφερές σκέψεις...ο τρόπος που γελάς, που λες το όνομά μου,

που περπατάς λίγο άτσαλα...σα μωρό παιδί ξυπόλητο πάνω σε χαλίκια...

τώρα τελευταία μια εικόνα σου ήρθε κι έκανε κατάληψη στο νου μου...

θα μου πεις...βοήθησα κι εγώ...ναι, σα συλλέκτης ψάχνω σπάνια στιγμιότυπα

για να κρατήσω τη φωτιά αναμμένη...χειμώνιασε ξέρεις κι οι αναμνήσεις

ξεθωριάζουν αν τις αφήσεις για ώρα στη βροχή...

τα χέρια σου...δεν τα πρόσεξα ποτέ πριν...χέρια που δείχνουν πως ξέρεις

πως να κρατάς...

είπα εγώ...εγώ που πάντα ήθελα να φεύγω...μακρυά από αγάπες και αγκαλιές...

χαμογέλασες λίγο λοξά, λίγο απολογητικά, έγειρες το κεφάλι σου ανεπαίσθητα δεξιά

και κοίταξες τα χέρια σου που άνοιγαν απαλά σα νεαρό λουλούδι...

μια στάλα...ίσα - ίσα μια ιδέα...σαν πρόθεση που αδιευκρίνιστη έμεινε...

ε...ναι...

είπες απλά...σιγά...με μια ντροπαλή φυσικότητα...

μια στιγμή, φωτογραφική σχεδόν και πέρασε...ένα φλασάκι που άναψε κι έσβησε...

αυτό ήταν...μια εικόνα...

καμιά φορά και τα λόγια πολλά είναι και βαρετά μπορεί και ανώφελα...

τη στιγμή σου αυτή κρατάω και χτες και σήμερα και αύριο πιθανόν...

μες στα δόντια της λογικής μου την εγκλωβίζω...την τέμνω και την πολλαπλασιάζω,

την προσθέτω και την αφαιρώ...κι εκείνη λιώνει γλυκά κι αφήνει μια γεύση νοσταλγίας

στο μυαλό μου...εθιστική σχεδόν...τα χέρια σου...ναι...μπορώ να πω πως τα αγαπώ πολύ!

κι ύστερα σωπαίνω...λόγια πουλιά...φτεροκοπούν ολημερίς στον αγέρα...

κλείνω τα μάτια και είσαι εδώ...γεια!